Bydło jest gatunkiem stadnym, żyjącym w obrębie dużej rodziny. Najbardziej naturalnym sposobem chowu byłaby więc grupa mieszana, z możliwością swobodnego ruchu na ograniczonym terenie, tzn. dysponująca letnim pastwiskiem i zimową oborą wolnostanowiskową. Niezbędna powierzchnia wybiegu nie jest bardzo duża, mniejsza niż dla koni. Jednak w związku z tworzeniem się hierarchii w momencie wejścia cieliczek do stada krów, konieczne jest zapewnienie określonej powierzchni, wystarczającej do ustępowania przed silniejszym, czyli w przypadku stada krów 10 m na sztukę. Bydło kładzie się na ogół na porośniętej powierzchni, korzysta jednak i z nagiej gleby, jeśli nie jest ona zbyt wilgotna. Dlatego też optymalną formąchowu oborowego jest obora wolnostanowiskowa, ściółkowana słomą. Jeśli ściółkowanie ma zapewnić jak najlepsze warunki zwierzętom i być podstawą dobrego obornika, trzeba przewidzieć codzienne zużycie słomy w wysokości 1 kg/m , co oznacza w praktyce 10 kg słomy na zwierzę dziennie. Dla młodego bydła głęboka obora bez uwięzi była i jest najlepszym rozwiązaniem, natomiast dla cieląt nadaje się od szóstego miesiąca życia. Młodsze cielęta potrzebują opieki matki - a jeśli to nie jest możliwe - ochrony w pojedynczych kojcach.